โรคพาร์กินสัน

> โรคพาร์กินสัน

บทนำ

โรคพาร์กินสัน (Parkinson’s disease) คือโรคทางสมอง ที่เกิดจากเซลล์ประสาทในบางตำแหน่งเกิดมีการตายโดยไม่ทราบสาเหตุที่แน่ชัด ทำให้สารส่ื่อ ประสาทในสมองที่ชื่อว่า โดปามีน (Dopamine) มีปริมาณลดลง ส่งผลให้ผู้ป่วยมีอาการที่สำคัญ คือ อาการสั่นขณะช่่วงการพัก (Resting tremor) เคลื่อนไหวร่างกายช้าลง (Bradykinesia) ร่างกายมีสภาพแข็งเกร็ง (Rigidity) และการทรงตัวขาดความสมดุล (Postural instability)
โรคพาร์กินสัน (Parkinson’s Disease) คำว่า “พาร์กินสัน” มาจากชื่อผู้ค้นพบโรคพาร์กินสันคือ นพ.เจมส์ พาร์กินสัน (Dr.James Parkinson) แพทย์ชาวอังกฤษท่ีเขียนอธิบายอาการของ โรคพาร์กินสันเป็นครั้งแรก ลงในบทความที่เรียกว่า “Shaking Palsy” ในปี ค.ศ. 1817  ใน ปัจจุบันโรคพาร์กินสันจัดเป็นโรคความเสื่อมของระบบประสาท (Neurodegenerative Diseases) ที่พบได้บ่อยเป็นอันดับ 2 รองมาจากโรคอัลไซเมอร์ (Alzheimer’s Disease) หรือโรคหลงลืม ในอัตราส่วนประมาณ 1 ใน 100 (ร้อยละ 1) ในคนที่มีอายุมากกกว่า 65 ปีขึ้นไป และเพิ่มเป็นร้อยละ 1-3 ในผู้มีอายุมากกว่า 80 ปี มองดูแล้วตัวเลขอาจจะดูไม่มาก แต่ถ้าเป็นอัตราส่วนเทียบกับคนปกติเป็นจำนวนไม่น้อยเลยทีเดียว 

รูปที่ 1 แสดงพยาธิสภาพและการดำเนินโรคในโรคพาร์กินสัน