โรคพาร์กินสัน

> โรคพาร์กินสัน

แพทย์วินิฉัยโรคพาร์กินสันได้อย่างไร ?

 

 การวินิจฉัยแยกโรคพาร์กินสันโดยส่วนใหญ่ อาศัยเพียงแค่ประวัติและการตรวจร่างกายที่ละเอียด (Clinical diagnosis) เมื่อผู้ป่วยมีอาการอย่างน้อย 2 ใน 4 ข้อของอาการหลักดังที่ได้กล่าวไว้ข้างต้น ซึ่งอาการที่ต้อง มีคือ อาการเคลื่อนไหวช้า นอกจากนั้นแพทย์ควรซักประวัติเพิ่มเติม เพื่อให้แน่ใจว่าโรคพาร์กินสัน นั้นไม่ได้ เกิด จากสาเหตุอื่นๆ ได้แก่ ผุ้ป่วยไม่ได้รับยาบางกลุ่มที่อาจทำให้เกิดอาการพาร์กินโซนิซึ่ม และไม่มีอาการ ที่แสดงถึงปัญหาของเส้นเลือดฝอยในสมอง

ในทางการแพทย์ แพทย์วินิจฉัยโรคพาร์กินสันในปัจจุบันโดยอาศัยเกณฑ์มาตรฐานที่เรียกว่า UKPDSBB clinical diagnosis criteria ซึ่งประกอบด้วย 3 ขั้นตอนได้แก่

 

ขั้นตอนที่ 1 

การวินิจฉัยอาการพาร์กินโซนิซึ่ม

     อาการพาร์กินโซนิซึ่มประกอบด้วยอาการอย่างน้อย 2 ใน 4 อาการดังต่อไปนี้
    - อาการเคลื่อนไหวช้า (Bradykinesia) ถือเป็นอาการหลักที่ต้องเกิดในผู้ป่วยพาร์กินโซนิซึ่มทุกราย และการ เคลื่อนไหว ที่เล็กลง หรือน้อยลง (Hypokinesia) ดังเช่น การ         ขยับนิ้วที่น้อยหรือช้าลง
    -  อาการสั่นขณะอยู่เฉย (Rest tremor) มักเกิดขึ้นที่มือ มากกว่าที่ขา
    -  อาการแข็งเกร็ง (Rigidity) มักเกิดขึ้นในด้านเดียวกับที่ผู้ป่วยมีอาการสั่นและเคลื่อนไหวช้า
    -  ปัญหาในเรื่องการทรงตัว (Postural instability) ซึ่งอาการอาจจะไม่เด่นชัดในช่วง 2-3 ปีแรกอาการของโรคพาร์กินสันมักเริ่มขึ้นที่ข้างใด ข้างหนึ่ง โดยเฉพาะในช่วง 2-3 ปี     แรกหลังจาก นั้นอาการมักจะเป็นทั้งสองข้าง ร่วมกับปัญหาของการ        ทรงตัวในภายหลัง